Każdy od czasu do czasu chętnie ogląda różnego rodzaju filmy.
Idąc na premierę kolejnej nowości nie zastanawiamy się nad techniczną strona jej powstania.


Taśma filmowa

Nie było kina, gdyby nie istnienie taśmy filmowej. Jej inna nazwa to błona filmowa. Jest to celuloidowy, perforowany, światłoczuły nośnik filmu, negatyw bądź kopia pokazowa pozytywowa. Standardowe i najczęściej wykorzystywane taśmy filmowe mają szerokość 35 mm, ale są także takie o szerokości 16mm, 8mm, a nawet 70mm. Najpopularniejszymi firmami, produkującymi materiały filmowe są Kodak, Fujifilm, Agfa, a kiedyś dużą popularnością cieszyły się materiały wytwarzane przez nieistniejącą już firmę ORWO.

Na takiej taśmie film zostaje zapisany w postaci pojedynczych klatek, czyli kadrów, które przesuwają się w projektorze kinowym z prędkością 24 klatek na sekundę. Z boku kadru umieszczona jest ścieżka dźwiękowa. Perforacja ma na celu łatwe przesuwanie taśmy w projektorze i kamerze.

W historii kinematografii wymyślano wiele formatów zapisu obrazu na taśmie filmowej. Klatka o proporcjach 1,37 : 1, to tzw. format standardowy.

W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych popularnością cieszył się format panoramiczny CinemaScope, w którym proporcje obrazu to 2,35 :1. Taśma o szerokości 70 mm znalazła zastosowanie podczas wyświetlania obrazów trójwymiarowych, w systemie IMAX. Z kolei obecnie w kinach używa się taśmy z proporcjami obrazu 1,85 : 1 lub też 1,66:1.
 


Wszelkie prawa zastrzeżone © 2009